Latin America: Dan Perjovschi / ΣΤΕΓΗ
menu

Latin America: Dan Perjovschi

Transitions 2. Latin America


1 - 30 Νοεμβρίου 2014
Φουαγιέ ισογείου
Από τα Βαλκάνια στη Λατινική Αμερική : O διεθνώς αναγνωρισμένος Dan Perjovschi παρεμβαίνει με το καυστικό πενάκι του στο γεωπολιτικό φεστιβάλ της Στέγης ζωγραφίζοντας απευθείας στις επιφάνειές της. Μια αποκαλυπτική εγκατάσταση-περφόρμανς!
Είσοδος ελεύθερη
Από τα Βαλκάνια στη Λατινική Αμερική και από εκεί στην Κεντρική Ευρώπη: O διεθνώς αναγνωρισμένος Dan Perjovschi παρεμβαίνει με το καυστικό πενάκι του στο γεωπολιτικό φεστιβάλ της Στέγης ζωγραφίζοντας απευθείας στις επιφάνειές της. Μια αποκαλυπτική εγκατάσταση-περφόρμανς!

O Νταν Περζόφσκι είναι ένας από τους πιο σημαντικούς Ρουμάνους καλλιτέχνες και από τους πιο αναγνωρισμένους και αναγνωρίσιμους διεθνώς. Γεννήθηκε στην Τρανσυλβανία, δεν εγκατέλειψε τη χώρα του στα χρόνια του Τσαουσκέσκου και δεν έπαψε ποτέ να εκφράζει την ανάγκη του λαού της για ελευθερία και πολιτικό εξορθολογισμό, συμβάλλοντας καθοριστικά στη διαμόρφωση της κοινωνίας των πολιτών μετά την πτώση του δικτάτορα.

Σήμερα, είναι ηγετική μορφή του ρουμάνικου ακτιβισμού και της πολιτικοποιημένης τέχνης. Έχει πραγματοποιήσει προσωπικές εκθέσεις στα πιο σημαντικά μουσεία του κόσμου, όπως στο ΜΟΜΑ της Νέας Υόρκης, στο Κέντρο Πομπιντού του Παρισιού, στην Tate Modern του Λονδίνου και στο Moderna Museet της Στοκχόλμης, ενώ είναι παρών στις πιο έγκριτες καλλιτεχνικές διοργανώσεις, όπως στην Documenta του Κάσσελ και στην Biennale του Σαο Πάουλο. Το έργο του είναι πολύπλευρο, όμως έχει γίνει κυρίως γνωστός για τις περφόρμανς του και τα ασπρόμαυρα σκίτσα του που σχολιάζουν με καυστικό χιούμορ τις  πολιτικές εξελίξεις στη χώρα του και στον κόσμο.

Την περασμένη χρονιά, εγκαινιάζοντας την τριλογία του φεστιβάλ Transitions στη Στέγη, στη βαλκανική πρώτη έκδοσή του, παρουσίασε την καλλιτεχνική του πορεία αλλά και την εξέλιξη του παγκόσμιου πολιτικού γίγνεσθαι σε μια αξέχαστη performance-lecture με τίτλο Από τον τοίχο του Μουσείου στον τοίχο του Facebook ("From the Museum wall to the Facebook wall"). Πατήστε εδώ για να τη δείτε σε βίντεο.

Φέτος, θα παρέμβει με τα χαρακτηριστικά του σκίτσα τόσο στις γυάλινες επιφάνειες του κτιρίου της Στέγης όσο και στο led wall στην πρόσοψη του κτιρίου, μεταμορφώνοντάς το σε μια τεράστια εγκατάσταση γεμάτη χιούμορ, αναστοχασμό και πολιτικά μηνύματα.

Με σημείο εκκίνησης τη γενέτειρά του χώρα, ο Περζόφσκι στρέφει το βλέμμα του στον κόσμο, παραδειγματίζεται από τους κοινωνικούς αγώνες στη Νότια Αμερική, κάνει μια στάση στο Σάο Πάουλο και επανέρχεται στην Ανατολική Ευρώπη, συνδέοντας έτσι τα τρία φεστιβάλ Transitions.

συντελεστές

Επιμέλεια έκθεσης: Κάτια Αρφαρά
Οργάνωση και συντονισμός έκθεσης: Μαρίνα Τρουπή
Καταγραφή και βίντεο: Σταύρος Πετρόπουλος

διαβάστε περισσότερα

Διαβάστε περισσότερα:

• Ο ίδιος αναφέρει: «Αφετηρία για τα έργα μου είναι πάντα ένα πραγματικό περιστατικό ή μια γνώμη που διαβάζω σε μια εφημερίδα ή ακούω στις ειδήσεις. Ύστερα, προσπαθώ να το αναδείξω αυτό σε ένα γενικότερο πλαίσιο και να δημιουργήσω κάτι που θα μπορούσα να το ξανασχεδιάσω μετά από χρόνια. Οι επιτοίχιες εγκαταστάσεις μου περιλαμβάνουν σχέδια που έκανα για πρώτη φορά το 1995 και τα οποία παραμένουν ακόμα επίκαιρα. Τα θέματα των σχεδίων αυτών σχετίζονται με τους πλούσιους και τους φτωχούς, με την έννοια της ενωμένης Ευρώπης, με το τοπικό και το οικουμενικό, με την ενίσχυση του διεθνούς ρόλου της Κίνας, με τον καπιταλισμό και τον κομμουνισμό, με τη μαζική παρακολούθηση και διάφορα άλλα.»

• «Η φόρμα που χρησιμοποιώ για να κάνω τέχνη υπαγορεύτηκε από τρεις παράγοντες: ανάγκη, ταχύτητα και ελευθερία. Μεγάλωσα σε μια πολύ φτωχή κοινωνία. Κανείς δεν θα μπορούσε να πληρώσει για τη μεταφορά των έργων μου ή την ασφάλισή τους. Ακόμα και σήμερα, τα καλλιτεχνικά ιδρύματα με τα οποία συνεργάζομαι στη χώρα μου, αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο, αντιμετωπίζουν πολλές φορές οικονομικούς περιορισμούς. Αποφάσισα να ζωγραφίζω απευθείας στον τοίχο, ώστε να γλιτώσω τον εαυτό μου από αυτόν το γραφειοκρατικό και οικονομικό εφιάλτη. Τα μεταφορικά μου έξοδα περιορίζονται πλέον στο μαρκαδόρο μου και στα δικά μου εισιτήρια. […] Η φόρμα αυτή μου παρέχει πολύ μεγαλύτερη ελευθερία απ’ ό,τι αν δούλευα με άλλα μέσα. Σχεδιάζω όπως θέλω και ό,τι θέλω. Οι Μπιενάλε, τα μουσεία και οι γκαλερί που με προσκαλούν δεν ξέρουν τι θα ζωγραφίσω. Ούτε κι εγώ, άλλωστε…». Αποσπάσματα από πρόσφατη συνέντευξή του στο creativetimereports.org