Boris Charmatz / ΣΤΕΓΗ
menu

Boris Charmatz

danse de nuit

Dancing Athens


1-2 OKT 2016
21:00
Πλατεία Κοτζιά
40 λεπτά
Τι ακριβώς είναι το "danse de nuit"; Ένας νυχτερινός χορός τον οποίο συναντά ο ανυποψίαστος θεατής καθώς περιφέρεται στους δρόμους της πόλης; Ή, μήπως, άλλος ένας σύγχρονος τρόπος έκφρασης, ένας μυστικός κώδικας επικοινωνίας των ανθρώπων μεταξύ τους;
Είσοδος ελεύθερη
Η παρακολούθηση της παράστασης από ανηλίκους πραγματοποιείται μόνο με τη συναίνεση των γονέων ή των κηδεμόνων τους.
Ο Μπορίς Σαρμάτς είναι ένας χορογράφος με την πιο αντισυμβατική σημασία του όρου· ευφυώς προκλητικός, ακούραστος (επι)κριτής των κινησιολογικών συμβάσεων, εξακολουθεί μέσα από τα έργα του να θέτει ερωτήματα για τη «φύση» του χορού. Από τις πρώτες του δημιουργικές απόπειρες, αναζήτησε την ελεύθερη, «απαίδευτη» έκφραση, αμφισβήτησε τους κώδικες του κατασκευασμένου θεάματος, μεταφέροντας τις παραστάσεις του σε εξωτερικούς χώρους και επαναπροσδιορίζοντας την παγιωμένη σχέση μεταξύ θεατή και ερμηνευτή. Ωστόσο, ακόμη και σε αυτούς τους νεωτερισμούς, ο Σαρμάτς δεν έδειξε τον παραμικρό «σεβασμό»· παρά τη «χαμένη αθωότητα» στην εξερεύνηση της κίνησης, στα έργα του διακρίνει κανείς την επιθυμία να συνδεθεί ο χορός με εκείνη την πρωταρχική απόλαυση του σώματος, ανόθευτη από κάθε προσδοκία, ερμηνευτικό πλαίσιο και περιορισμό.

Στο danse de nuit, ο Σαρμάτς επαναφέρει το χορό στο γενέθλιο τόπο, την καρδιά της πόλης. Αυτή η καταγωγική σύνδεση δεν σηματοδοτεί μονάχα τη δεκτικότητα του χορού σε ποικίλες, ζωντανές μορφές έκφρασης, αλλά επιχειρεί να αποδομήσει ή να συναρθρώσει με έναν ιδιαίτερο τρόπο όλα τα –γνώριμα και μη– χαρακτηριστικά του, δημιουργώντας έτσι ένα «χορό της πόλης». Στην ουσία, πρόκειται για ένα πείραμα, τα αποτελέσματα του οποίου παραμένουν ελάχιστα προβλέψιμα: αυτό που προέχει δεν είναι η «σαφήνεια» του μηνύματος, όσο εκείνη η επείγουσα αίσθηση της επανακατοίκησης του δημόσιου χώρου, η σύσταση μιας κοινότητας σωμάτων, δημιουργώντας μια παράξενη ρωγμή που εμφανίζεται στην πόλη, τη νύχτα.

συντελεστές

Ερμηνεύουν: Boris Charmatz, Ashley Chen, Olga Dukhovnaya, Julien Gallée- Ferré, Peggy Grelat-Dupont, Marlène Saldana
Χορογραφία: Boris Charmatz
Φωτισμοί: Yves Godin
Κοστούμια: Jean-Paul Lespagnard
Φωνητική εκγύμναση: Dalila Khatir
Η «γλωσσολαλία» πραγματώθηκε μέσα από αυτοσχεδιασμούς των χορευτών, τα κείμενα του Tim Etchells, Erasure, Hands Touching, Move και Starfucker, τις λέξεις του Patrick Pelloux στο Radio France Inter στις 8 Ιανουαρίου 2015, γραπτά του Boris Charmatz, παραθέματα και επα- νοικειοποιήσεις των Robert Barry, Marc Gremillon, Bruno Lopes, Didier Morville, Thierry Moutoussamy, Bruce Nauman, Christophe Tarkos, καθώς και από μια γαλλική ρίμα καταμέτρησης.
Γενική Διεύθυνση Σκηνής: Fabrice Le Fur
Τεχνικός φωτισμών: Mélissandre Halbert
Υπεύθυνη προβών περιοδείας: Magali Caillet-Gajan
Εκτέλεση Παραγωγής: Sandra Neuveut, Martina Hochmuth, Amélie-Anne Chapelain
Εκτέλεση Παραγωγής (Στέγη Ιδρύματος Ωνάση): Τάσος Λάγγης

Παραγωγή: Musée de la danse / Centre chorégraphique national de Rennes et de Bretagne – Υπό τη διεύθυνση του Boris Charmatz.Ο οργανισμός λαμβάνει επιχορηγήσεις από το Υπουργείο Πολιτισμού και Επικοινωνιών (Περιφερειακή Διεύθυνση Πολιτιστικών Υποθέσεων Βρετάνης), το Δήμο της Ρεν, το Περιφερειακό Συμβούλιο Βρετάνης και το Γενικό Συμβούλιο του Ιλ-ε-Βιλέν. www.museedeladanse.org
Το Γαλλικό Ινστιτούτο υποστηρίζει τακτικά τις διεθνείς περιοδείες του Musée de la danse.
Με την υποστήριξη του Fondation d'entreprise Hermès, στο πλαίσιο του προγράμματος New Settings.
Συμπαραγωγή: Théâtre National de Bretagne-Rennes (Ρεν), Théâtre de la Ville & Festival d’Automne (Παρίσι), Bâtie- Festival (Γενεύη), Holland Festival (Άμστερνταμ), Kampnagel (Αμβούργο), Sadler’s Wells (Λονδίνο), Taipei Performing Arts Center (Ταϊπέι), Στέγη Ιδρύματος Ωνάση (Αθήνα)
Ευχαριστίες στους: Le Triangle-cité de la danse, Rosas, WIELS Centre d'Art Contemporain (Βρυξέλλες), Arnaud Godest, Perig Menez, Mani Mungai, Jolie Ngemi, Frank Willens
Με την ευγενική εξουσιοδότηση του Tim Etchells, για τη χρήση των κειμένων του.

διαβάστε περισσότερα

Ο Μπορίς Σαρμάτς, πέρα από χορογράφος, είναι επίσης χορευτής, και μάλιστα με κλασική παιδεία. Ωστόσο, ο ίδιος παρέκλινε από την αυστηρά προδιαγεγραμμένη διαδρομή του κλασικού χορευτή, δοκιμάζοντας τις δυνάμεις του σε μορφές και τεχνικές χορού –όπως ο αυτοσχεδιασμός– ανοιχτές σε πειραματισμούς. Έκτοτε, πέρα από τις δικές του δημιουργίες, συμμετέχει σε αυτοσχεδιαστικά δρώμενα καλλιτεχνών, όπως οι Saul Williams, Archie Shepp και Médéric Collignon, ενώ διατηρεί σταθερή συνεργασία με τη χορογράφο Anne Teresa De Keersmaeker. Με την τελευταία, εμφανίστηκε στη Στέγη το 2013, στο έργο Partita 2.

Ξεκινώντας από την υποθετική ερώτηση, «αν η Tate Modern ήταν Μουσείο Χορού;», ο Σαρμάτς επιχειρεί να δώσει μια άλλη διάσταση στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τη σύγχρονη τέχνη μέσα σε μουσειακούς χώρους, όπως η εμβληματική αίθουσα Turbine Hall. Στο κάλεσμα αυτό –στο οποίο συμμετείχαν 90 χορευτές και αρκετοί χορογράφοι– το ζητούμενο δεν ήταν να στηθούν απλώς μια σειρά από δομημένες χορογραφίες, τις οποίες θα παρακολουθούσαν αμέτοχοι οι θεατές, αλλά να ενεργοποιηθεί ο κάθε επισκέπτης έτσι ώστε η εμπειρία του από το δρώμενο στο χώρο να διαμορφώσει μια σχεσιακή αισθητική με το καλλιτεχνικό έργο. Η στροφή προς το «συμμετοχικό έργο τέχνης» αποβλέπει στην κατάργηση της θεμελιώδους διάκρισης μεταξύ παραγωγού-καλλιτέχνη και καταναλωτή-κοινού. Ανατρέποντας την ιεραρχία αυτή, ο θεατής καλείται να προβληματιστεί πάνω στον τρόπο που κατασκευάζεται η ίδια η αξία του έργου τέχνης, στο πόσο ανοιχτός μένει ο διάλογος αυτός στο πλαίσιο των θεσμών και της δημόσιας σφαίρας.

Ο Σαρμάτς, ως χορογράφος, στα τελευταία του έργα επιδεικνύει ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον στον τρόπο που το σώμα μετατρέπεται σε ένα ζωντανό «αρχείο» για την καταγραφή της ιστορίας του χορού: από τα 50 χρόνια ιστορίας χορού, όπου χρησιμοποιεί ένα βιβλίο αφιερωμένο στην εργογραφία του Merce Cunningham για να αναπαράγει επί σκηνής στιγμιότυπα και ίχνη χορογραφίας όπως έχουν αποτυπωθεί σε εικόνες, έως το Levée des conflits, βασισμένο σε έναν αντιληπτικό χάρτη για 24 χορευτές και 25 κινήσεις, όπου το σώμα παραδίδεται στην αέναη κυκλικότητα των κινήσεων, επαληθεύοντας το εφήμερο στο χορό και στον τρόπο που ανασυντίθεται διαρκώς το υλικό της χορογραφίας.
 
Επηρεασμένος από το προαναφερθέν παράδοξο εγχείρημα της (μουσειακής) καταγραφής του χορού, μέσα από τη δημιουργία ενός αρχειακού υλικού κινήσεων, ο Μπορίς Σαρμάτς ίδρυσε το Μουσείο του Χορού (Musée de la danse). Πρόκειται για ένα ανορθόδοξο υβρίδιο, ένα εγχείρημα που αντλεί το υλικό του από τις ίδιες τις αντιφάσεις του· ένα εργαστήριο που ευνοεί τη σκέψη, την πρακτική και την περαιτέρω εξερεύνηση των ορίων του χορού. Επίσης, παρότι πρόκειται για ένα “φυσικό” χώρο (με έδρα του τη Ρεν), το συγκεκριμένο μουσείο είναι έτσι φτιαγμένο ώστε να περιοδεύει, να διευκολύνει τις επιμειξίες ανάμεσα στις πρακτικές των εκθέσεων και της περφόρμανς, καθώς και τη διακίνηση των ιδεών, να αποτελεί εν ολίγοις ένα χώρο ο οποίος διατυπώνει τις θέσεις του και τις θέτει σε εφαρμογή, χωρίς ωστόσο να τις παγιώνει σε αμετάκλητους κανόνες. Αυτός ο νομαδικός χαρακτήρας επαληθεύει και όλη τη θεώρηση της τέχνης από τη σκοπιά του Σαρμάτς, ενός καλλιτέχνη που διαρκώς αμφισβητεί για να επανεφευρίσκει τους τρόπους με τους οποίους δημιουργεί.
 
«Ανέκαθεν πιστεύαμε ότι ο χορός είναι κάτι εφήμερο, άυλο. Αλλά, στην πραγματικότητα, υπάρχουν αρκετά υλικά συστατικά στο χορό, όπως κείμενα, παρτιτούρες, βίντεο, φωτογραφίες. Ακόμη και αν αποδεχτούμε ότι ο χορευτής δεν είναι ένα αντικείμενο, μπορεί ωστόσο να μετατραπεί σε “αντικείμενο”. Πράγματι, πιστεύουμε ότι είμαστε κομμάτι μιας ζωντανής τέχνης, αλλά ένα μουσείο δεν είναι ζωντανή τέχνη – είναι συλλογή αντικειμένων. Παραδόξως, σε ένα μουσείο οι άνθρωποι κινούνται, συμβαίνουν διάφορα πράγματα. Στη ζωντανή τέχνη (live art) δουλεύουμε κατά κύριο λόγο με το χορό, τα αντικείμενα, τα σκηνικά. [...] Το Μουσείο του Χορού δεν έχει να κάνει με μια συλλογή κοστουμιών από παραστάσεις χορού. Στο χορό, έχουμε μια πολύ συγκεκριμένη άποψη, σύμφωνα με την οποία τα εξαιρετικά γραπτά του πιο σπουδαίου χορογράφου δεν εκλαμβάνονται ως χορός. Τα ημερολογιακά τετράδια του Nijinsky ή του Hijikata αποτελούν δείγματα έκφρασης της τέχνης τους. Γιατί, λοιπόν, να μην εκτίθενται και αυτά; Γιατί να μη θεωρούνται τέχνη και χορός; Καθώς διαβάζω τις σκέψεις και τα γραπτά τους, γίνομαι δέκτης ενός χορού, μια τέχνης. Δεν υστερούν σε αξία αν τα συγκρίνουμε με τον “πραγματικό” χορό. Δεν ξέρω καν πού βρίσκεται αυτός ο “πραγματικός” χορός. Συνεπώς, ο χορός δεν είναι μονάχα ένα μέσο σωματικής έκφρασης· είναι εξίσου θεωρητικό μέσο, διανοητικό μέσο, μέσο προφορικής και γραπτής έκφρασης –όπως και άλλα τόσα μέσα. Οφείλουμε να έχουμε μια διευρυμένη ιδέα του τι σημαίνει [πλέον] χορός.» [Από συνέντευξη του καλλιτέχνη στο Interview magazine, 16/10/2013]

χορηγίες / συνεργασίες

Υπό την αιγίδα

Με την υποστήριξη

Χορηγός φιλοξενίας

Επίσημος ιατρικός υποστηρικτής

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

1 Οκτ 2016

18:00 Πλατεία Συντάγματος, Αθήνα
Δωρεάν

Σημείο εκκίνησης: Πλατεία Συντάγματος, Αθήνα

ΧΟΡΟΣ

Cie. Willi Dorner bodies in urban spaces

1 - 2 Οκτ 2016

12:00 Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης - ΕΜΣΤ (Καλλιρρόης & Φραντζή)
Είσοδος του κοινού από τη Λεωφ. Συγγρού.

Είσοδος ελεύθερη. Θα τηρηθεί αυστηρή σειρά προτεραιότητας, καθώς υπάρχει δυνατότητα για περιορισμένο αριθμό θεατών.
Η διάθεση των δελτίων εισόδου θα ξεκινήσει στις 11:00, μία ώρα πριν την παράσταση.

ΧΟΡΟΣ

Trisha Brown In Plain Site

2 Οκτ 2016

11:00 Μουσείο Ακρόπολης - Προαύλιο
Είσοδος ελεύθερη

ΧΟΡΟΣ

Γιάννης Μανταφούνης & Aoife McAtamney One One One

3 - 6 Νοε 2016

20:30 Κεντρική Σκηνή
Τα Early Bird εξαντλήθηκαν.
Κανονικό: 25-35-40-45-48-50 €
Μειωμένο, Φίλος ή Μικρή Παρέα (5-9 άτομα): 20-28-32-36-38-40 €  
Μεγάλη Παρέα (10+ άτομα): 25-28-32-34-35 €
ΑΜΕΑ & Άνεργοι: 5 €
Συνοδός ΑΜΕΑ: 10 €

ΧΟΡΟΣ

Pina Bausch Sweet Mambo