4o Φεστιβάλ Νέων Χορογράφων: Άρια Μπουμπάκη / ΣΤΕΓΗ
menu

4o Φεστιβάλ Νέων Χορογράφων: Άρια Μπουμπάκη

162 dance meetings

4o Φεστιβάλ Νέων Χορογράφων


1-2 ΑΠΡ 2017
20:00 & 22:00


 
Εκτός Στέγης
Βρύγου 10, Νέος Κόσμος
Στον ίδιο χώρο και τις 2 ημέρες, 11:00-18:00 θα λειτουργεί έκθεση με ελεύθερη είσοδο.
1 χορογράφος, 81 σώματα, 162 χορευτικές συναντήσεις καταλήγουν σε 1 κινητικό σόλο που «αφηγείται» με τρόπο παράδοξο ό,τι μεσολάβησε για τη δημιουργία του.
Κανονικό: 7 €
Μειωμένο, Φίλος ή Μικρή Παρέα (5-9 άτομα): 6 €
Μεγάλη Παρέα (10+ άτομα): 5 €
ΑΜΕΑ & Άνεργοι: 5 € | Συνοδός ΑΜΕΑ: 5 €

Combo 2 διαφορετικών παραστάσεων ίδιας μέρας: 5 €
Ομαδικές κρατήσεις στο groupsales@sgt.gr
Η χορογράφος Άρια Μπουμπάκη, υπότροφος του Ιδρύματος Ωνάση, τοποθετεί την τέχνη της στην τομή του καλλιτεχνικού με το καθημερινό: αναζητά κινητικές φόρμες που δεν σχετίζονται αυστηρά με τη δεξιοτεχνία και τους κανόνες έκφρασης, αλλά με τη «δημοκρατικότητα του χορού» και την ενεργοποίηση του θεατή. Αυτή η ανθρωπολογική και, κατά κάποιον τρόπο, κοινωνιολογική οπτική στη χορευτική διαδικασία επαναφέρει στο προσκήνιο το ζωτικό διάλογο ανάμεσα στην κοινωνία και την τέχνη. Σχέσεις και βιώματα ανανοηματοδοτούνται σε μια εκ νέου σύσταση του καλλιτεχνικού αποτελέσματος, υπενθυμίζοντάς μας ότι η δομή του κοινωνικού χώρου στον οποίο εκτυλίσσεται το καθημερινό είναι εν τέλει και η δομή μέσα στην οποία τοποθετείται ο ίδιος ο δημιουργός.

Το έργο 162 dance meetings λειτουργεί ως κινησιολογικό πείραμα, το οποίο εμπλέκει τους θεατές σε μια συμμετοχική έρευνα: 81 διαφορετικά σώματα συνδιαμορφώνουν το «έργο», μέσω προσωπικών συναντήσεων με τη χορογράφο. Αν η εξειδίκευση και ο καταμερισμός της δημιουργικής παραγωγής οδήγησαν στην αποξένωση του χορευτικού από το καθημερινό, η χορογράφος επιχειρεί την αντίστροφη διαδρομή, επαναπροσεγγίζοντας το «χορευτικό δυναμικό» της κοινωνικής ζωής. Ωστόσο, δεν πρόκειται για μια ακόμη παράσταση η οποία πραγματεύεται απλώς τον αυθόρμητο και αδιαμεσολάβητο χαρακτήρα της ανθρώπινης καλλιτεχνικής έκφρασης. Στην προκειμένη περίπτωση, το ζητούμενο είναι η κατασκευή μιας ιδιότυπης καλλιτεχνικής σύμπραξης του κάθε θεατή με τη χορογράφο, ώστε η πρόσληψη της παραστασιακής συνθήκης να αναθεωρείται ή να περνά απαρατήρητη. Σε αυτή τη σύμπραξη δεν υπάρχει τίποτε προσχεδιασμένο ή, μάλλον, το ενδιαφέρον στρέφεται στην πολλαπλότητα των σχέσεων που μπορούν να αναπτυχθούν και να εκφραστούν πέρα από τη διάκριση μεταξύ χορευτή και θεατή. Η συγκεκριμένη παράσταση λειτουργεί περισσότερο ως «χορευτικό συμβάν» που επικεντρώνεται στο «πού» και το «πότε» της διαδικασίας, ώστε να αναδειχθούν ανεξερεύνητες πλευρές στην επικοινωνιακή διάσταση της τέχνης.

συντελεστές

Σύλληψη, Χορογραφία, Performance: Άρια Μπουμπάκη
Εικαστικό περιβάλλον, Ειδικές Κατασκευές, Κοστούμια: Ιωάννα Πλέσσα
Επιμέλεια έκθεσης: Ιωάννα Πλέσσα, Χριστίνα Παντελάτου, Άρια Μπουμπάκη
Βοηθός δημιουργίας ειδικών κατασκευών, Βοηθός επιμέλειας έκθεσης: Κωνσταντίνος Χαλδαίος
Σύμβουλος Xoρογραφίας & Ψυχικής Υγείας: Μαριέττα Βέττα
Ηχητικός σχεδιασμός: Νικόλας Καζάζης
Σχεδιασμός φωτισμού: Μίλτος Αθανασίου
Βοηθός Παραγωγής: Χριστίνα Παντελάτου

Σκηνοθεσία, Επιμέλεια Video: Νεφέλη Σαρρή
Διεύθυνση Φωτογραφίας, Οπερατέρ: Alfonso De Munno Gallardo
Ήχοληψία: Δημήτρης Κουκουβάνης
Μουσική, Μιξάζ: Roberta D'Angelo
Εργαστήρια Εικόνας: 2|35 
Online - DCP mastering: Σάκης Μπουζάνης
Διόρθωση Χρώματος: Μάνος Χαμηλάκης
Ευχαριστίες: Flunet Productions, Αριστοτέλης Παπακωνσταντίνου, Ρωξάνη Ζογανά, Αύρα Γαργαλάκου
 

διαβάστε περισσότερα

Στον ίδιο χώρο και τις 2 ημέρες, 11:00 – 18:00 λειτουργεί έκθεση με ελεύθερη είσοδο.
Η έκθεση του 162 dance meetings λειτουργεί ως συμπληρωματικό στοιχείο της παράστασης και περιέχει όλο το καταγεγραμμένο υλικό της έρευνας (προβολές βίντεο, κείμενα, αντικείμενα, ηχογραφήσεις, συνεντεύξεις, εικαστικά περιβάλλοντα). Δίνει στους θεατές –αλλά και σε όσους δεν καταφέρουν να δουν την παράσταση– την ευκαιρία να κατανοήσουν τη διαδικασία δημιουργίας του έργου, το οποίο βασίζεται στη συμμετοχή πολλών διαφορετικών ανθρώπων .
Οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να επισκεφθούν το χώρο στον οποίο πραγματοποιήθηκαν όλες οι χορευτικές συναντήσεις, τον ίδιο αυτό χώρο όπου θα δοθούν οι παραστάσεις, βιώνοντας για όσο διαρκέσει η επίσκεψή τους ένα δικό τους dance meeting.|


Η συμβατικότητα του θεατρικού χώρου αμφισβητήθηκε συχνά στην ιστορία των παραστατικών τεχνών. Ειδικότερα στο χορό, από το κίνημα της Judson Church και έπειτα, γίνονται αμέτρητοι πειραματισμοί σε σχέση με την υβριδικότητα, την εικαστικότητα του χώρου, αλλά και το δημόσιο ή ιδιωτικό χαρακτήρα του. Στο πλαίσιο των δοκιμών που επιχειρεί η Στέγη, για τη δημιουργία ενός διαλόγου του καθημερινού με το καλλιτεχνικό, η χορογράφος αποφάσισε να μεταφέρει την παράσταση εκτός σκηνής, σε «απρόβλεπτους» χώρους, ώστε να εξασφαλίσει για τον θεατή μια όσο το δυνατόν αμεσότερη και αυθεντικότερη εμπειρία.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται: η ιδέα της κινητοποίησης και απο-παθητικοποίησης του θεατή, ώστε να συμμετέχει ενεργά, άλλοτε παρακολουθώντας κι άλλοτε παρεμβαίνοντας στη δράση, έχει γίνει ο νέος κανόνας. Το ζήτημα δεν είναι πλέον μόνο η διανοητική δέσμευση του θεατή, η εγρήγορση των αισθήσεών του, αλλά και μια βαθύτερη εμπειρία που συγγενεύει με τα δρώμενα ή τις επιτελέσεις μιας άλλης εποχής. Η χορογράφος επεκτείνει αυτή τη διάσταση, επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον της στη διαπροσωπική επαφή με τον θεατή ή, αλλιώς, σε ένα είδος “man to man performance”. Σκοπός της είναι ο δημιουργός να μην απομονώνεται κατά τη διάρκεια σύλληψης και υλοποίησης του έργου, αλλά να εμπλέκει τον θεατή σε όλα τα στάδια της δημιουργικής διαδικασίας.

Η διαφορετικότητα, η ανοικειότητα του καθημερινού αποτελούν αναλυτικά σχήματα, για να συλλάβουμε ότι η καθημερινότητα δεν συνιστά «ρουτίνα» ή ότι η τέχνη είναι εντελώς ξεκομμένη από αυτή. Η διαφορετικότητα προβληματοποιεί τη σχέση μας με το καθημερινό, επιτρέπει να αμφισβητηθούν τα όρια του «κοινώς αποδεκτού», μας προκαλεί να συλλάβουμε νέες εκφάνσεις αυτού που μέχρι τώρα θεωρούσαμε «κανονικό». Συνεπής με αυτή τη λογική, η χορογράφος επιθυμεί να ανοίξει τη διαδικασία στο αναπάντεχο, να διασταυρωθεί με ανθρώπους κάθε ηλικίας, φύλου, τάξης, φυλής. Άλλωστε, η τέχνη δεν ευαισθητοποιεί μονάχα το αισθητήριο του κοινού, αλλά μπορεί να συνδράμει στη σύλληψη μιας άλλης, δικαιότερης κοινωνίας, πραγματώνοντας τις όποιες αναμονές στο εσωτερικό της.

Η Άρια Μπουμπάκη, μετά τη φοίτηση στην Κρατική Σχολή Χορού και τη σχολή της Ραλλού Μάνου, συνέχισε τις σπουδές της, ως υπότροφος του Ιδρύματος Ωνάση, στο χορογραφικό-μεταπτυχιακό πρόγραμμα Ex.e.r.ce στο Κέντρο Χορογραφίας του Μονπελιέ. Εκεί συνάντησε σπουδαίους ανθρώπους της τέχνης του χορού, όπως η Simone Forti, η Deborah Hay, η Mathilde Monnier, η Valerie Castan, η Antonia Baehr, η La Ribot, ενώ συγχρόνως δέχτηκε επιρροές από το έργο τους, που την ώθησαν να ξεκινήσει τα πρώτα της βήματα στην χορογραφία. Η Μπουμπάκη προσεγγίζει και ερευνά αυτό που η ίδια αποκαλεί «ανθρώπινο χορό»: σκοπός δεν είναι απλώς η κατάθεση ενός έργου, αλλά η σταδιακή διαμόρφωσή του, μέσω των εμπειριών που θα αποκομίσουν τόσο η δημιουργός όσο και οι θεατές κατά τη διάρκεια των συναντήσεων. Όπως λέει η ίδια: «Η τελική παράσταση-σόλο δεν θα είναι τίποτε άλλο παρά το απόσταγμα ενός μεγάλου χορευτικού ανταμώματος ή, αλλιώς, η σωματική διήγηση ενός μεγάλου χορευτικού ταξιδιού».

χορηγίες / συνεργασίες

Με την υποστήριξη

Χορηγός φιλοξενίας

Επίσημος ιατρικός υποστηρικτής