4o Φεστιβάλ Νέων Χορογράφων: Ειρήνη Παπανικολάου / ΣΤΕΓΗ
menu

4o Φεστιβάλ Νέων Χορογράφων: Ειρήνη Παπανικολάου

Ανθεμόεσσα

4o Φεστιβάλ Νέων Χορογράφων


1-2 ΑΠΡ 2017
19:00
Μικρή Σκηνή
Μια αλληγορική προσέγγιση του μύθου των Σειρήνων, ένα έργο για την εμπειρία εσωτερίκευσης του ταξιδιού, τη χαμένη πατρίδα που βρίσκεται εντός μας.
Κανονικό: 7 €
Μειωμένο, Φίλος ή Μικρή Παρέα (5-9 άτομα): 6 €
Μεγάλη Παρέα (10+ άτομα): 5 €
ΑΜΕΑ & Άνεργοι: 5 € | Συνοδός ΑΜΕΑ: 5 €

Combo 2 διαφορετικών παραστάσεων ίδιας μέρας: 5 €
Ομαδικές κρατήσεις στο groupsales@sgt.gr
Η Ανθεμόεσσα είναι η πρώτη χορογραφική απόπειρα της Ειρήνης Παπανικολάου. Το έργο αποτελεί μια αλληγορική προσέγγιση του μύθου των Σειρήνων, των πτηνόμορφων πλασμάτων που σαγήνευαν τους ανυποψίαστους ναυτικούς με το τραγούδι τους, απομακρύνοντας κάθε σκέψη νόστου, για να τους παρασύρουν εν τέλει στο θάνατο. Όπως το συναπάντημα με τις Σειρήνες συμβαίνει στη μεθόριο του υπαρκτού και του φανταστικού Κάτω Κόσμου, έτσι και τα τέσσερα πρόσωπα επί σκηνής βρίσκονται μετέωρα εν μέσω ενός αχαρτογράφητου τοπίου, χωρίς προορισμό ή, μάλλον, εγκλωβισμένα σε ένα ταξίδι με αβέβαιο «χρονικό ορίζοντα». Η σκηνική γραφή της Παπανικολάου δεν έχει τίποτα το επικό, αλλά αντιθέτως εστιάζει στη μικροκλίμακα του προσωπικού, μυώντας τον θεατή σε ένα ταξίδι εσωτερικής περιπλάνησης.

Αυτή η ιδέα της φανταστικής περιπλάνησης και του νόστου, της άσβεστης επιθυμίας για την επιστροφή σε μια χαμένη πατρίδα, μετατοπίζεται διαρκώς χρονικά· η άφιξη, η ολοκλήρωση του ταξιδιού δεν υφίσταται στο εν λόγω έργο. Τα τέσσερα σώματα που βρίσκονται επί σκηνής αντανακλούν κυρίως την εμπειρία εσωτερίκευσης του ταξιδιού, παρά την πρόδηλη –κινησιολογικά και σωματικά– απόδοσή της. Η ματιά της Ειρήνης Παπανικολάου είναι ουσιαστικά ρομαντική, αφού το έργο της το διαπερνά η «απελπισμένη αίσθηση» ενός κόσμου στον οποίο ο άνθρωπος είναι αβοήθητα εκτεθειμένος: άγνωστες δυνάμεις που τον υπερβαίνουν, η μοίρα ή, τέλος, το σκότος ενός ακατάλητπου μυστηρίου, όλα συνδράμουν ώστε καταφύγιο της ψυχής να γίνει ο ιδεατός κόσμος της δημιουργικής φαντασίας της καλλιτέχνιδας.

συντελεστές

Σύλληψη, Χορογραφία: Ειρήνη Παπανικολάου
Ερμηνεύουν: Μυρτώ Δελημιχάλη, Δέσποινα Καβούρη, Βίκη Σπάχου, Ερατώ Χατήρα
Μουσική Σύνθεση: Βαγγέλης Κουραστής
Σκηνογραφία: Μυρτώ Λάμπρου
Σχεδιασμός Φώτων: Νίκος Βλασόπουλος
Επιμέλεια Kοστουμιών: Μαριάνθη Παπανικολάου
Παραγωγή: Στέγη Ιδρύματος Ωνάση
Εκτέλεση παραγωγής: Γιολάντα Μαρκοπούλου / POLYPLANITY Productions

Με την υποστήριξη: Dance Cultural Center, Dan.c.ce. (Αθήνα)

Ευχαριστούμε τους: Φρόσω Τρούσα, Πατρίσια Απέργη, Δημήτρης Νασιάκος, Κώστας Κατριός, Κατερίνα Φώτη, Χρόνης Ποτίδης, Αιμιλία Παπαδοπούλου, Μαριάνθη Παπανικολάου, Μαριάννα Βαρβιάνη, Ευθύμη Χρήστου

διαβάστε περισσότερα

Οι Σειρήνες είναι ευρύτερα γνωστές ως γυναικείες μιξογενείς οντότητες, με κεφάλι και μισό σώμα γυναίκας και μισό σώμα αρπακτικού πουλιού – παρότι σε μερικούς πολιτισμούς αυτή η ιδιόμορφη παρουσία δεν ισχύει. Πατέρας τους αναφέρεται στις περισσότερες περιπτώσεις ο ποταμός Αχελώος ή ο θαλάσσιος θεός Φόρκης. Τα ονόματα που προσέδιδαν στις Σειρήνες είχαν να κάνουν τόσο με την εξωτερική τους εμφάνιση όσο και με το χαρακτήρα τους. Ας μην ξεχνάμε ότι ολόκληρη η αρχαία ελληνική μυθολογία διαπνέεται από έναν ιδιότυπο ανθρωπομορφισμό: οι θεότητες δεν φέρουν απλώς ανθρώπινα χαρακτηριστικά, αλλά συμπεριφέρονται και ως άνθρωποι.

Πρώτα στο δρόμο που θα πας θα φτάσεις στις Σειρήνες, / που όλους μαγεύουν τους θνητούς, όσοι κοντά τους φτάσουν. / Όποιος ζυγώσει ανύποπτα κι ακούσει τη λαλιά τους, / αυτόν πια δε θα τον χαρούν το τρυφερό του ταίρι / και τα μικρά του τα παιδιά, στο σπίτι να γυρίσει, / μόν' οι Σειρήνες με γλυκά τραγούδια τον μαγεύουν, / σ' ένα λιβάδι καθιστές κι ένας μεγάλος γύρω / είναι από κόκαλα σωρός ανθρώπων που σαπίζουν / και το πετσί τους χάνεται. [Ομήρου, Οδύσσεια, μτφρ. Ζήσιμου Σίδερη]

Το νησί των Σειρήνων τοποθετείται κατά μήκος της ακτής της Νότιας Ιταλίας, στα ανοιχτά της χερσονήσου του Σορέντο, απ’ όπου με το πανέμορφο τραγούδι τους προσέλκυαν τους ναύτες των πλοίων που πλησίαζαν στην περιοχή τους και προκαλούσαν στη συνέχεια την καταστροφή τους. Ως εκ τούτου, οι Σειρήνες συνδέθηκαν με το θάνατο, θεωρήθηκαν θεότητες του υπερπέραν που τραγουδούσαν για όσους κατοικούσαν μακάρια στα νησιά των Ηλυσίων, και γι' αυτό εικονίζονται στα ταφικά μνημεία. [Δήμητρα Μήττα, Μορφές και θέματα της Αρχαίας Ελληνικής Μυθολογίας]

Η χορογράφος Ειρήνη Παπανικολάου καταθέτει ένα έργο όχι τόσο για τις Σειρήνες και το ταξίδι του Οδυσσέα προς την Ιθάκη, αλλά στρέφεται προς τον Άνθρωπο, το μόχθο που καταβάλλει προκειμένου να επιστρέψει στη γενέθλια «πατρίδα», να επανακτήσει τη σχέση με το χαμένο του παρελθόν. Πρόκειται για μια περιπλάνηση σε ένα εσωτερικό τοπίο, όπου τα μυθικά αυτά πλάσματα εκφράζουν τους αξεπέραστους φόβους, την αναμέτρηση με τον ίδιο τον εαυτό, προκειμένου να εκπληρωθεί το ταξίδι της «επιστροφής». Ωστόσο, είναι μια πορεία που διαρκώς αναχαιτίζεται ή μετατοπίζεται σε ένα απροσδιόριστο μέλλον, δίχως ποτέ να προσφέρει στους ταξιδιώτες την ανακούφιση της ολοκλήρωσης, της άφιξης.

Μια πρώτη εκδοχή του έργου παρουσιάστηκε το Μάιο του 2015 στο 7ο Arc for Dance Festival, στο πλαίσιο της ενότητας «Απόπειρες Χορογραφίας». Η Anthemoessa επελέγη, επίσης, ανάμεσα σε 480 χορογραφίες από όλο τον κόσμο για να συμμετάσχει στο διεθνή διαγωνισμό χορογραφίας Danse élargie, 4th édition (2016), με την υποστήριξη της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση, όπου και κατέκτησε το Βραβείο του Κοινού και το Βραβείο των Τεχνικών του Θεάτρου.

χορηγίες / συνεργασίες

Με την υποστήριξη

Χορηγός φιλοξενίας

Επίσημος ιατρικός υποστηρικτής