Kat Válastur / ΣΤΕΓΗ
menu

Kat Válastur

Rasp Your Soul

9-11 ΜΑΡ 2018
Εκθεσιακός χώρος
Αν η γλώσσα είναι το κατεξοχήν εκφραστικό όργανο του ανθρώπου, τότε, αναρωτιέται η χορογράφος, θα μπορούσαμε ίσως να θεωρήσουμε τη σκηνή μια στοματική κοιλότητα μέσα στην οποία το σώμα νοείται ως μια άλλη «γλώσσα»;
Η χορογράφος Kat Válastur διερευνά στη δουλειά της, εδώ και χρόνια, τις ποικίλες νοηματοδοτήσεις του σώματος επί σκηνής. Από το «ηρωικό σώμα» της σειράς έργων Corpus –με αφορμή την ομηρική Οδύσσεια– έως το «σώμα ως δυνατότητα», ως πρωταρχική και αναγκαία συνθήκη διερεύνησης του συλλογικού. Το Rasp Your Soul εστιάζει στο ομιλόν σώμα, ξεκινώντας από τον «εστιακό τόπο του αρχέγονου», το στόμα. Αν η γλώσσα είναι το κατεξοχήν εκφραστικό όργανο του ανθρώπου, τότε, αναρωτιέται η χορογράφος, θα μπορούσαμε ίσως να θεωρήσουμε τη σκηνή μια στοματική κοιλότητα μέσα στην οποία το σώμα νοείται ως μια άλλη «γλώσσα»; Δεν αναφερόμαστε απλώς σε μια γλώσσα του σώματος, αλλά στο «σώμα ως γλώσσα», που διαρκώς αναμασά και μεταβολίζει τις εικόνες και τις έννοιες που το καθορίζουν, αρθρώνοντας στη συνέχεια ένα δικό του λόγο.
 
Ο κόσμος, άλλωστε, μπορεί να γίνει αντιληπτός μόνο μέσα από και διαμέσου του σώματος. Εκκινώντας από την τοποθέτηση αυτή, η χορογράφος χρησιμοποιεί την αρχιτεκτονική της σκηνής ως μεταφορά για την ίδια την «αρχιτεκτονική» του στόματος, τη σκοτεινή τρύπα με την οποία ο άνθρωπος τρέφεται και επικοινωνεί. Μέσα σε αυτή την κοιλότητα, ένα σώμα φέρει όλα τα χαρακτηριστικά της γλώσσας – σάρκινη, βαθυκόκκινη, υγρή, ερωτική. Από τη μια, το άμορφο των οργάνων και η ζωική τους προέλευση, και από την άλλη η βαθιά επιθυμία να γνωρίσεις αυτό που συγκροτεί το ανθρώπινο, να συλλάβεις και να κατασπαράξεις όλη την πολύπλοκη ομορφιά του.

συντελεστές

Σύλληψη, Χορογραφία, Κείμενα/Διάρθρωση: Kat Válastur
Ερμηνεύει ο: Enrico Ticconi
Σχεδιασμός Σκηνικών & Γλυπτά: Leon Eixenberger
Σχεδιασμός Φωτισμών & Φωτιστικά αντικείμενα: Martin Beeretz
Σχεδιασμός Ήχου: Bryan Eubanks
Επιπλέον ήχοι/μουσική: Kat Válastur
Βοηθός Χορογράφου: Guilia Amici
Κοστούμια: Kat Válastur
Βοηθός Κοστουμιών: Sofia Vannini 
Γραφείο Τύπου & Παραγωγή: björn & björn
Περιοδείες & Διανομή: Nicole Schuchardt /HAU Hebbel am Ufer
Παραγωγή: Kat Válastur

Συμπαραγωγή: HAU Hebbel am Ufer (Βερολίνο), Theater Freiburg (Φράιμπουργκ), Στέγη Ιδρύματος Ωνάση, Kunstencentrum STUK (Λουβαίν), Stichting Châtel sur Place (Άμστερνταμ)
 
Με επιχορήγηση από: τη Διεύθυνση για τον Πολιτισμό και την Ευρώπη της Γερουσίας του κρατιδίου του Βερολίνου και την Επιχορήγηση Συμπαραγωγής για Χορό Nationales Performance Netz  (NPN), που χρηματοδοτείται από τον Επίτροπο της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης για τον Πολιτισμό και τα Μέσα.

διαβάστε περισσότερα

Ο Georges Bataille, θέτοντας σε άρθρο του το ερώτημα «από πού αρχίζει το ανθρώπινο σώμα;», απαντά σχετικά με το στόμα: «Το στόμα είναι η αρχή ή, αν θέλουμε, η πλώρη των ζώων: στις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις, είναι το πιο ζωντανό μέρος, δηλαδή το πλέον τρομαχτικό για τα άλλα γείτονα ζώα. Όμως ο άνθρωπος δεν έχει μιαν απλή αρχιτεκτονική όπως τα ζώα και δεν είναι καν δυνατό να πούμε πού αρχίζει.» (Pierre Fédida, Από πού αρχίζει το ανθρώπινο σώμα, μτφρ. Πάνος Αλούπης, εκδ. Άγρα, Αθήνα 2014.)
 
Από το θεατρικό χώρο ως αντανάκλαση του κοινωνικού χώρου, περνάμε στη χρήση της σκηνής προκειμένου να συλλάβουμε το σώμα μέσα στον πολιτισμό. Πολλοί σύγχρονοι θεωρητικοί και στοχαστές οριοθετούν έτσι το χώρο της σκηνής, ώστε να διαχωρίζεται αλλά και να διαχέεται στη ζωή της πόλης, στη ζωή και την πόλη. Άλλωστε, η σκηνή, ως αμφίσημο κατώφλι, δεν αποτελεί καινούργιο εύρημα, ούτε σχετίζεται αυστηρά μόνο με τις αισθητικές παραμέτρους μιας παράστασης. Η σκηνή είναι ένας χώρος όπου συνάπτονται σχέσεις –ανάμεσα σε «ερμηνευτές» και «θεατές», στην πιο αυτονόητη διάκριση–, ένας πιθανός κόσμος που αναπαράγει τις υπάρχουσες κοινωνικές αντιλήψεις γύρω από τον άνθρωπο και τον κόσμο όπου κατοικεί – ή τις αναθεωρεί. Η χορογράφος Kat Válastur, λαμβάνοντας υπόψη αυτή τη δυναμική, εφαρμόζει την ανατομία του ανθρώπινου στη σκηνή, θεωρώντας την τελευταία ένα είδος «στόματος», απ’ όπου «αρθρώνονται» απόψεις για το σώμα. Η σκηνή τρέφεται από τις αναπαραστάσεις του σώματος στον πολιτισμό, αλλά και τις τροφοδοτεί.
 
Στο βιβλίο του, Το Είναι και το Μηδέν (1943), ο Jean-Paul Sartre διατυπώνει το εξής σχετικά με τη σχέση σώματος και εαυτού: «Ζω το σώμα μου. [...] Το σώμα είναι ό,τι αμεσολάβητα είμαι. [...] Είμαι το σώμα μου στο βαθμό που είμαι.» Ωστόσο, αυτή η αδιάρρηκτη σχέση σώματος και εαυτού δεν είναι μόνο προσωπική υπόθεση του καθενός. Η εικόνα του σώματος, οι ποικίλες ερμηνείες του και οι συμβολισμοί που το ακολουθούν, αναδεικνύουν αφενός το σύνθετο πλέγμα εννοιών που μεσολαβεί ώστε να καταλάβουμε «τι μπορεί ένα σώμα», αλλά και το γεγονός ότι το σώμα ως βιολογική οντότητα δεν μας δίνεται ποτέ στην καθαρή, φυσική του διάσταση, αλλά διαμορφώνεται από τον πολιτισμό, την πολιτική, την κοινωνία. Η ιδιαίτερη κινησιολογική ματιά της Kat Valastur θα λέγαμε ότι εμβαθύνει στο παραπάνω, εξερευνώντας διαστάσεις της σωματικότητας, τις χωροχρονικές προσλάμβανουσες που άλλοτε μας δίνουν ένα σώμα ακέραιο και άλλοτε ένα σώμα κατακερματισμένο, διχασμένο ανάμεσα στην υλικότητα και την πνευματική του υπόσταση.
 
Όπως έχει δηλώσει η ίδια η χορογράφος, σε παλαιότερη συνέντευξή της: «Στη δουλειά μου δεν αντιμετωπίζω το χορό ως χορό. Άρα, στο στούντιο δεν μπαίνω ως μια χορεύτρια που αρχίζει να αυτοσχεδιάζει. Αντιθέτως, ξεκινώ να δουλεύω με έτοιμες δομές – αυτό που κάνω έχει από την αρχή έναν περιορισμό πολύ συγκεκριμένο, εξαιρεί το συναίσθημα από τη δημιουργική διαδικασία. Δεν αφήνομαι στη συγκίνηση, δεν εκφράζομαι κατ’ αυτό τον τρόπο για να αποκτήσω υλικό. Αυτός ο τρόπος δουλειάς με βοηθά να απελευθερωθώ. Είναι, λοιπόν, μια διαδικασία πιο έλλογη και πιο συνειδητή, η οποία με οδηγεί σε πόρτες που προηγουμένως δε γνώριζα ότι θα είχα τη δυνατότητα να ανοίξω. Υπάρχει, βέβαια, και ο κίνδυνος εγκλωβισμού σε μια πολύ συγκεκριμένη φόρμα, αλλά προσπαθώ συνεχώς να αναποδογυρίζω το κουτί και να βλέπω τη δουλειά από διαφορετικές οπτικές γωνίες. Είναι ένας τρόπος να χορογραφώ αρκετά “υπαρξιακός”.» (Περιοδικό ΧΟΡΟΣplus, τ. 58.)
 
Η έρευνά της χορογράφου στη σόλο δημιουργία ξεκίνησε με το έργο Υπέροχα δωμάτια (2006) και συνεχίστηκε με το Αυτό που γδέρνει το τζάμι από τη μέσα πλευρά (2007), ενώ με τα έργα Lang (2008) και So Many Gens Dark (2009) τοποθέτησε την έννοια της μονάδας σε μεγαλύτερα επί σκηνής σύνολα. Με το Rasp Your Soul (2017) επιστρέφει στη «μικρή χορευτική φόρμα», το σόλο.

χορηγίες / συνεργασίες

Με την χρηματοδότηση

Χορηγός μετακινήσεων

Χορηγός φιλοξενίας

Επίσημος ιατρικός υποστηρικτής

Με την υποστήριξη