O Medea / ΣΤΕΓΗ
menu

O Medea

Trajal Harrell

30 ΜΑΪ – 2 ΙΟΥΝ 2019
20:30
 
Κεντρική Σκηνή
Ένας επταμελής Χορός, στον ρόλο της Μήδειας, ξαναδιαβάζει τα ηθικά και πολιτικά ζητήματα του έργου για να τα τοποθετήσει στο σήμερα. Πώς θα μιλούσε, πώς θα χόρευε και πώς θα έπαιρνε εκδίκηση η Μήδεια το 2019;
Η Μήδεια πάντα επιστρέφει. Η εμβληματική ηρωίδα του Ευριπίδη έχει στοιχειώσει με τον δικό της τρόπο όλες τις εκφάνσεις της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Από τη μεγάλη οθόνη, τον μοντέρνο χορό, την όπερα, αλλά και τα εικαστικά, δεν υπάρχει άλλη μορφή με τόσο διαχρονική επιρροή. Πέρα όμως από το αδιαμφισβήτητο της «μυθολογικής» της εμβέλειας, η Μήδεια συνοψίζει επίσης το παράδοξο ενός εσωτερικού διχασμού: ο Άλλος μέσα στον ίδιο μας τον Εαυτό.

Ο διακεκριμένος χορογράφος Τράγιαλ Χάρρελ επιστρέφει στη Στέγη με ένα ακόμη έργο, μέρος μιας τριλογίας που θα διαμορφωθεί στην πορεία. Το “O Medea”, μέσα από επίκαιρα φιλοσοφικά και πολιτικά ερωτήματα, εστιάζει τόσο στην ιστορική διάσταση του προσώπου όσο και στις αναπαραστάσεις του γυναικείου ψυχισμού, ξεπερνώντας τα στεγανά του χρόνου. Τα διλήμματα της ηρωίδας και το τελετουργικό στοιχείο του μύθου μετασχηματίζονται σε προσωπικές αφηγήσεις ενός επταμελούς Χορού που επικαλείται το πρόσωπο της Μήδειας για να εκθέσει δικά του ζητήματα. 

συντελεστές

Ερμηνεύει ο Trajal Harrell ως Μήδεια, συνοδευόμενος από την ομάδα των χορευτών: Titalayo Adebayo, Frances Chiaverini, Maria Silva, Vania Doutel Vaz κ.ά.
Δραματουργία: Debra Levine 
Σχεδιασμός Φωτισμών: Stéfane Perraud  
Σχεδιασμός Σκηνικών: Erik Flatmo και Trajal Harrell 
Μουσική & Σχεδιασμός Κοστουμιών: Trajal Harrell 

Το “O Medea” είναι ανάθεση της Στέγης Ιδρύματος Ωνάση, του Manchester International Festival και του Kampnagel (Αμβούργο) σε συνεργασία με το The Arts Center at NYU Abu Dhabi.
Παραγωγή: Manchester International Festival
Παγκόσμια πρεμιέρα: Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

διαβάστε περισσότερα

Στο έργο “Judson Church is Ringing in Harlem (Made-to-Measure)”, που παρουσιάστηκε στη Στέγη το 2016, ο Χάρρελ επιχειρούσε την αναθεώρηση των «επίσημων» ιστορικών αφηγήσεων, οι οποίες ως επί το πλείστον αποσιωπούν ζητήματα φύλου και εθνοτικής ταυτότητας. Στην ίδια κατεύθυνση, αυτήν της δημιουργικής ανάγνωσης της ιστορίας, ο χορογράφος οραματίζεται την υποθετική συνάντηση τριών διαφορετικών ηρωίδων: της εμβληματικής Μήδειας, της Μάγκι από τη «Λυσσασμένη γάτα» και της Katherine Dunham, πρωτοπόρου του μοντέρνου χορού.
 
«Δύο φορές βάρβαρη η Μήδεια ― από καταγωγή κι από έρωτα» γράφει ο Γιώργος Χειμωνάς στην εισαγωγή της μετάφρασης του έργου. Πολύ συχνά παρακάμπτεται αυτή η διάσταση της πολιτισμικής διαφοράς, η σύγκρουση δύο πολιτισμών που προδιαγράφει και την εξέλιξη της ιστορίας. Δεν είναι μόνο η ερωτική προδοσία, αλλά και ο τρόπος που συλλαμβάνεται το υποκείμενο μέσα στον πολιτισμό, τεκμηριώνοντας έτσι εκ των προτέρων κάποιες αποφάσεις του.
 
Ο Χάρρελ δεν μένει στο κατά Χειμωνά «παραμορφωμένο ερωτικό πρόσωπο» της Μήδειας, ούτε στη «βαρβαρότητα της ερωτικής της απογύμνωσης», της εκδίκησης προς τον Ιάσονα που πηγάζει από τον απέραντο, σπαρακτικό θυμό της. Η Μήδεια γίνεται η αφορμή για να ακουστούν και ιστορίες από το παρόν που ενδεχομένως φέρουν την ίδια απόγνωση, θέτοντας στο επίκεντρο τον εσωτερικό διχασμό του προσώπου που τις αφηγείται. Στην ουσία, πρόκειται για τις «Μήδειες» –αν μπορούσε κανείς να υποστηρίξει κάτι τέτοιο– αφού ο ρόλος της ηρωίδας μοιράζεται σε επτά διαφορετικούς ερμηνευτές.
 
Ο Τράγιαλ Χάρρελ συγκαταλέγεται στους σημαντικότερους χορογράφους της γενιάς του, διεθνώς αναγνωρισμένος για τη σειρά έργων “Twenty Looks or Paris is Burning at The Judson Church”, στην οποία διασταυρώνονται και συγχωνεύονται κινητικά υλικά από το vogueing και τον μεταμοντέρνο χορό. Ο Χάρρελ, είτε πρόκειται για την πρόσφατη ιστορία της αμερικανικής αβανγκάρντ και της queer ταυτότητας, είτε για τις ηρωίδες του αρχαίου δράματος, αναθεωρεί μέσα από σύγχρονες αφηγήσεις τόσο την επίσημη διάσταση της Ιστορίας όσο και τη λειτουργία του αρχείου ως ιστορικού τεκμηρίου.
Η δουλειά του έχει παρουσιαστεί σε διεθνή φεστιβάλ και καλλιτεχνικούς θεσμούς, όπως το Φεστιβάλ της Αβινιόν, το Εθνικό Κέντρο Χορού του Παρισιού αλλά και το MoMA της Νέας Υόρκης. Η πρώτη αναδρομική παρουσίαση του έργου του, με τίτλο “Hoochie Koochie”, έγινε στο Barbican Centre του Λονδίνου, το 2017. Ο Χάρρελ έχει τιμηθεί, μεταξύ άλλων, με το βραβείο Doris Duke Impact, καθώς και με υποτροφίες από τα ιδρύματα Guggenheim, Foundation for Contemporary Arts, Art Matters Foundation και Saison Foundation.

χορηγίες / συνεργασίες

Χορηγός μετακινήσεων

Χορηγός φιλοξενίας

Επίσημος ιατρικός υποστηρικτής

Με την υποστήριξη